Acı

 

Gece yarısına kadar uyku bir türlü gözünüze girmezken ve siz yine de uyumak için, böylece günü bitirebilmek için, içinizdeki o acıyı belki dindirebilmek, belki bekletebilmek belki de unutabilmek için yastığınıza başınızı koyduğunuzda, gözlerinizden akan yaşlara engel bile olamazsınız belki. Şöyle bir durup da içinize, taaa yüreğinizin derinliklerine baktığınız zaman da, için için kanadığını, düğüm düğüm olduğunu, sizi soluksuz bırakırken midenizin dahi kasıldığını fark edersiniz.

Hasbel kader günü tüketip yeni bir güne gözlerinizi açtığınızda da, bazen kaldığınız yerden ağlamaya devam edersiniz, bazen ufacık bir umut da olsa tutunmaya çalışırsınız ki günü yaşayabilesiniz…

 

Her kaybın arkasından yaşanan bir duygudur oysa ki acı.

İster gerçekten bu dünyadan ağlaya ağlaya gönderdiğimiz birisi olsun, ister hayatımızdan…

Her ikisi de anılarımızda ve acılarımızda yaşamaya devam eder.

 

Şimdi anılarımda ve acılarımda yaşamaya devam eden bir dost demişti vakti zamanında babamın kaybı için yas tuttuğumda.. “Sana başın sağolsun demiyorum çünkü biliyorum ki baban seninle yaşamaya devam edecek” demişti. O zaman şükretmiştim Yaradan’a bavullar dolusu anılarım var diye…

 

Peki ya, diğerleri?

Hani şu apansız hayatınıza giren, sanki hiç yaşamadığınız veya yaşayıp da unuttuğunuz mutlulukları size yaşatan, yaşama dair umutlanmanızı, üstüne üstük bir de hayal kurmanızı sağlayan o diğerleri…

Hani yanına her gittiğinizde, her yanınıza geldiğinde içinizin ferahlamasını sağlayan, onunla geçirdiğiniz her an için “mutluluğun” tanımını yapabildiğiniz diğerleri…

Hayatınıza varlığı ile anlam katan giderken de hiç tereddüt etmeden bu anlamı alıp götüren diğerleri..

Dünya ahret aşkınızken, Yunus Emre GÖKÇE’nin de dediği gibi, dünya ahret acınız olan diğerleri…

 

Her Allah’ın günü, yüreğiniz büklüm büklüm “Allah’ım al içimdeki bu acıyı” diye dua ederken, sonra Allah’a içinizdeki bu aşkı alması için yalvarırsınız.. “Aşk” denince insanın içinde açan çiçekler, uçan kelebekler, oluşan gökkuşağı, mis kokular, ılık rüzgar, denizin özgürlüğü gibi tüm güzel hisleri bir araya getirseniz yine de hissettiklerinizi bir nebze olsa bile anlatamayacak tanımın yerini sadece ve sadece acı almışken, bundan başka bir dilek kalmamıştır sanırım Yaradan’dan istenecek…

 

Ve, ve, ve…

Bu acı hiçbir zaman geçmez.

Sadece onunla yaşamayı öğrenirsiniz.

Bu zaman içinde de inancınızı kaybedersiniz.

İnsanlara, sevgiye, kelimelere ve bazen de Allah’a…

O bir kayıptır.

Beraberinde size ait tüm iyi ve güzel duyguları götüren bir kayıp...